Getijden in de Oosterschelde: de tafel die twee keer per dag verdwijnt
Vergeet even de schuiven in de kering. Het getij zelf dekt en ontbloot slik, plaat en schor — en daarmee het voedsel van vogels.
Het ritme van de Oosterschelde is ongeveer zes uur vloed, zes uur eb. Slik is het natte, onbegroeide voorland dat bij elke vloed onderloopt. Is dat slik helemaal door water omgeven, dan heet het een plaat. In de bodem zitten wormen en schelpdieren. Vogels eten die alleen als het droogvalt. Zeehonden rusten op platen; lopen daar hoort niet. Slibt een slik hoog genoeg op, dan komen zeekraal en slijkgras. Zo groeit een schor. Hoe vaak een schor overstroomt, hangt af van de hoogte en de waterstand; hogere delen lopen vooral bij hoge vloeden onder. Het is zilt, broedplek en hoogwatervluchtplaats: als de slikken onderstaan, wachten vogels achter de dijk of op het schor.
De kering laat zout water en getij binnen. Dit verhaal gaat over wat dat getij zichtbaar maakt. Bij eb leegt een haventje. Bij vloed is het stiller boven water. Het verschil tussen hoog en laag is in Zeeland groot; wind en maan schuiven de stand. Actuele toegang tot schorren en dijkpaden staat bij het nationaal park of de terreinbeheerder.
Lees de dijk als tribune. Het toneel verdwijnt twee keer per etmaal.
Even anders kijken
Een schor is opgeslibd slik dat alleen nog bij extra hoog water onderloopt.
Bekijk vanaf een dijk dezelfde plaat bij afgaand tij: de donkere rand kruipt terug.