Flevoland: land dat lager ligt dan de zee ernaast
In Flevoland fiets je over zeebodem. Het IJsselmeer ligt hoger dan veel akkerranden. Dat is geen gezichtsbedrog. Het is een polder.
De Zuiderzee was zout en ondiep tot de Afsluitdijk de verbinding met de zee afsloot; daarna verzoette het IJsselmeer. Daarna volgden de IJsselmeerpolders: de Noordoostpolder, Oostelijk Flevoland en Zuidelijk Flevoland. Sluitdijken hielden het meer buiten. Gemalen pompten de bak leeg. Wat overbleef was klei en zand waarop Lelystad en Almere later groeiden. Het maaiveld ligt meters onder NAP. Het IJsselmeer ernaast staat hoger. Zonder pompen loopt het land vol.
Dat is het verschil met een oude droogmakerij in Holland. Flevoland is twintigste-eeuws, groter, en bewust als provincie ingericht. Vaarten en tochten voeren water naar de gemalen. Boeren, steden en natuurgebieden delen dezelfde schaal. De Oostvaardersplassen liggen in deze drooggelegde polder, maar het principe blijft: de vloer ligt lager dan de spiegel.
Voor jou als bezoeker is dat het best zichtbaar bij een sluis of een gemaal. Buiten de dijk water, binnen de dijk land dat je alleen droog houdt met elektriciteit en beheer. Een zonnige polderweg voelt veilig tot je beseft dat de horizon een meer is dat níét mag binnenkomen.
Flevoland is dus geen eiland dat uit de golven rees. Het is een vloer die we hebben drooggelegd en droog moeten houden. Elke oogst hier rust op die afspraak.
De provincie zelf is jonger dan de poldertechniek: eerst kwam het land, toen de provinciegrens.